“Wat zullen we nu eens gaan doen?”
Het is half zeven. De vaatwasser staat aan, de avond is nog jong en onze kinderen zijn op turfkamp. Voor hen fantastisch, voor mij voelt het een beetje alsof ik mezelf opnieuw moet uitvinden. Ga ik een rondje fietsen? Lezen? Schoffelen? Netflixen?
Zoals altijd begin ik met lijstjes voor- en nadelen. En zoals altijd weet ik: dat helpt niet. Sommige keuzes zijn niet te beredeneren. Ze vragen om een andere aanpak. Experimenteren dus. Gewoon dóen en kijken waar je uitkomt.
En dat is precies wat ik vanavond deed: een rondje fietsen met mijn lief. Wind in de haren, bijkletsen. Simpel, maar doeltreffend.
Wat experimenteren met coaching voor artsen te maken heeft
Op het eerste gezicht weinig 😉. Maar in mijn werk als coach zie ik dezelfde worsteling bij artsen. Ze wéten vaak wel wat ze zouden kunnen doen om hun situatie te verbeteren, maar het uitvoeren: dáár wringt de schoen.
Artsen blijven hangen in “ja, maar…”-gedachten:
- “Wat als het niet werkt?”
- “Wat als ik mijn herregistratie verlies?”
- “Wat als ik er spijt van krijg?”
Het resultaat? Besluiteloosheid. Ze modderen door, terwijl ze diep van binnen weten dat er iets moet veranderen.
Een praktijkvoorbeeld: Klaas de huisarts
Neem Klaas. Hij kwam bij mij omdat hij veel stress kreeg van zijn werk. Hij sliep niet goed meer, was chagrijnig, voelde zich onrustig. Het contact met patiënten vond hij leuk, maar hij was bang fouten te maken. Hij twijfelde of hij nog huisarts wilde blijven of beter iets anders kon gaan doen, zoals lesgeven of werken bij een medische start-up.
Zijn grootste angst? “Dan krijg ik mijn herregistratie niet meer.”
Mijn reactie: misschien niet. Maar je ontdekt wél of je gelukkig wordt van het alternatief. En je leert of je het huisartsenvak echt mist. In het ergste geval moet je bijscholen. Is dat zo rampzalig? Vaak is het antwoord: nee.
Moraal van het verhaal: ga het gewoon proberen. Zet die eerste stap.
Drie simpele manieren om te experimenteren
- Noem het een experiment. Ik spreek met mezelf af dat het een experiment, een probeersel is. Ik probeer het gewoon een keer, en als het niks is, dan weet ik dat ook weer. Hierdoor maak ik de drempel voor mezelf heel laag.
- Sta jezelf toe te ‘falen’. Ik hoef het van mezelf niet meteen ‘goed’ te doen. Het voordeel van het een probeersel noemen, is dat ik mag ‘falen’ van mijzelf. Ik mag er slecht in zijn, ik mag rommelen, ik mag het niks vinden.
- Begin klein. Ik begin gewoon. Ik denk niet teveel na. Ik zet gewoon een eerste stap, ook al weet ik niet wat stap 2 en 3 gaat zijn. En die eerste stap mag heel klein zijn. Bijvoorbeeld iemand bellen om eens iets na te vragen. Of iemand mailen om een proeflesje te volgen.
Coaching voor artsen draait vaak niet om het vinden van de perfecte oplossing, maar om durven bewegen, ook als de uitkomst nog niet vaststaat.
Hou je mond (letterlijk)
Tot slot nog een tip die je morgen al kunt uitproberen in je consult: hou eens je mond. Tel tot tien nadat je patiënt uitgesproken is. Grote kans dat hij of zij weer verder vertelt, en je ineens hoort wat écht belangrijk is.
Soms zit de winst in even niet invullen, maar luisteren.
Klaar voor jouw experiment?
Herken je jezelf in Klaas of in dit verhaal? Voel je dat je vastloopt, terwijl je eigenlijk wéét dat er iets moet veranderen? Dan is coaching voor artsen misschien jouw volgende experiment.
Plan een gratis 1-op-1 gesprek met mij. Geen zweverigheid, maar een eerlijk en praktisch gesprek over wat jou helpt. Je hoeft niet meteen te weten waar je over vijf jaar wilt staan, alleen of je nu een eerste stap wilt zetten.
